Entertainment

Meet Jelle

10898159_10152915498522716_7453789125457842079_n

Het leek ons interessant om jullie eens een kleine inkijk te geven in wie wij nu precies zijn. Enkele maanden geleden werd ik (Meet Bert) allesbehalve gespaard door Jelle. Maar aangezien hij toch mijn oudere broer blijft, zal ik wel de ‘bigger person’ zijn. Geen verhaaltjes over hoe hij zijn tand verloor of over die keer dat hij uit zatheid de kelder aanzag voor het toilet, maar gewoon een doodeerlijke beschrijving. Wie is die man die jullie hier wekelijks van komisch materiaal voorziet?

Toen ik na negen maanden eindelijk het licht zag, bleek mij twee jaar eerder al iemand voor geweest te zijn. En dit in een recordtempo wist ons moeder mij te vertellen. Om 9u naar het ziekenhuis en om 9u15 was hij geboren. Wat hem de bijnaam Snelle Jelle opleverde. Veel over hem herinner ik mij niet als kind, buiten zijn panische angst voor lieveheersbeestjes. Als ik mijn ouders mag geloven was hij, in tegenstelling tot de bevalling, allesbehalve gemakkelijk. Op de eerste dag van onze zomervakantie hen er op wijzen dat het wel heel spijtig is dat ze zo weinig vakantie hebben, is zo eentje waar ze volledig zot van werden. Ik kan mij best wel inbeelden dat onze ouders “tweede keer goede keer” in gedachte hadden toen ze mij op de wereld brachten. Maar voor mij was hij het perfecte voorbeeld. Wel eerder in de vorm van hoe het niet moest.

Opgroeien met een broer als Jelle zorgde ervoor dat er altijd wel iets te beleven viel. Vervelen met hem in de buurt is niet mogelijk. Zo vindingrijk dat hij uit werkelijk alles plezier kon halen. Een simpele kartonnen doos werd het beste verjaardagsfeestje van onze jongste broer. Bij het gebrek aan badmintonrackets gebruikten we maar onze teenslippers, de geboorte van sletsminton. Fietsvoetbal, Bertbal,… kortom we hadden niet veel nodig om ons te amuseren. Dit zijn dan ook de momenten die ik tot op vandaag het meest koester.

Als twee jaar jongere broer keek ik naar hem op en daar maakte hij maar al te graag gebruik (lees: misbruik) van. Zo kon hij mij toen zonder problemen overhalen om een PlayStation te kopen, wat ten strengste verboden was van de mama, met als gevolg dat ik een jaar geen zakgeld kreeg. Om deze dan vervolgens op zijn kamer te installeren “omdat daar meer plaats is om te spelen”. Achteraf lijkt de logica hier ver te zoeken, maar toch was ik er toen rats van overtuigd dat hij gelijk had. Dat de kop van een hamer er af vloog, terwijl ik posters aan het ophangen was in zijn kamer (tegen een muur deze keer, want creatieve Jelle heeft nog een tijdje posters op zijn vloer gekleefd), mag ik tot op heden nog steeds horen. Hoewel deze compleet de andere richting uit vloog, is het door de jaren heen telkens dichter en dichter naast hem geland. Gegarandeerd dat er op zijn grafsteen “gestorven door hamer” zal staan.

Hoewel we altijd al verschillend waren, werd dit voornamelijk als tieners meer en meer duidelijk. Jelle was de sociale gangmaker met magneet oorringen, booster en valse tatoeages terwijl ik eerder het gesloten type was. Zo ging hij op vakantie in het zuiden van Frankrijk liever twee kilometer wandelen om aan een overvol zwembad te liggen, terwijl we net naast ons huisje een zwembad zo goed als voor ons alleen hadden. Zijn toen oh zo brede schouders moesten gezien worden hé. Op zo’n momenten hadden we best wel geluk dat er nog een derde Beeckman rond liep. Hans, die eigenlijk meer een mengeling is van zijn twee voorgangers, is zowat “the glue that holds this group together”.

In de voetsporen treden van Jelle op school was geen sinecure. Zo kreeg ik ooit, aan het begin van het schooljaar, mijn boeken niet omdat meneer zijn rekening van het jaar ervoor niet betaald had. Gelukkig werd na enkele dagen de “oej broer van Jelle Beeckman” al rap een “amai ge trekt echt wel niet op uw broer”. Ze waren niet zo’n fan van hem. Maar het moge gezegd worden, twee hogere diploma’s later, heeft hij hen wel degelijk getoond dat er veel meer in hem zit dan toen gedacht werd. Vooral bier en eten dan.

Wat we wel gemeen hebben, is onze liefde voor sport. Beiden deden we al van jonge leeftijd aan atletiek, maar ook daar waren we weer heel verschillend. Ik deed eerder de werpnummers (neen, geen hamerslingeren) terwijl Jelle het eerder van zijn snelheid moest hebben. Hoogstwaarschijnlijk door de vele trainingen rond de keukentafel omdat hij weer iets uitgestoken had en ons pa hem achterna zat. Van zwemmen is hij geen fan. Zeker niet nadat hij enkel jaren geleden meerdere malen kopje onder ging toen hij met zijn been vast zat tussen rosten. Gelukkige was ik daar om hem te redden. Bovendien heeft hij bij het zwemmen last van een steekvoet, wat hem naar eigen zeggen het recht geeft om te parkeren op de gehandicaptenparking.

Tegenwoordig voetballen we samen. Aanwijzingen geven aan een ander terwijl hij zelf niets staat te doen, is zowat zijn beste kwaliteit op het veld. Zelf naast het veld zal hij proberen een ander om bier te laten gaan terwijl het zijn beurt is. Maar hij is een echte voetballer die vol passie een blessure zal faken om vervolgens zijn shirt uit te doen en weg te gooien na een gemiste kans voor open goal. Zowat de enigste gelijkenis met Cristiano Ronaldo.

Sinds Jelle enkele jaren geleden alleen gaan wonen is, is onze relatie er alleen maar op verbeterd. Geen nutteloze discussies meer over wie om Pitta of frieten moet, “ik hoef niet te gaan want ik kan makkelijk iets anders koken, maar als je gaat breng gerust iets mee voor mij” is zowat het zwakste argument om hieraan te ontsnappen, maar avondjes samen op café, waar ik op grotebroerswijze zorg dat hij veilig thuis geraakt.

Koken kan hij wel degelijk als de beste. Vooral op vlak van afwerking is hij sterk, dat zie je duidelijk aan de foto’s bij zijn gerechten op deze blog. Wel jammer dat we het eten erna opnieuw moeten opwarmen in de microgolf omdat het ondertussen al koud geworden is. Uiteraard blijven wij achter met de opkuis want zoals Jelle dat dan zo overtuigend zegt: “ik heb gekookt dus jullie ruimen op”.

Enkele weken geleden vierde hij zijn 28ste verjaardag maar dat valt er nauwelijks aan te zien. Last van jeugdpuistjes, geen baardgroei en ongeacht de jaren training heeft hij nog elke week minstens één kater te verwerken. Uiteraard is hij hierdoor wel uitstekend geplaatst om bij het CLB (centrum voor leerlingen begeleiding) te werken, aangezien hij zich maar al te goed kan plaatsen in de leefwereld van bijvoorbeeld een puber.

In zijn vrije tijd, want dat heeft hij in overvloed, begon hij dan maar vintage meubels te verkopen. Meerdere keren heb ik kunnen aanschouwen hoe tevreden mensen zijn depot verlieten met twee of drie meubelstukken. En dat terwijl ze gewoon de weg kwamen vragen. Hoe hij het doet? Geen idee. Het is zo een beetje zoals dat geval met de Playstation vermoedelijk. Ik heb er alleen maar bewondering voor.

Koken, sportief, vlotte babbel, humor, een eigen bedrijfje,… kortom de ideale man voor iedere vrouw. En daar probeert hij, tijdens een avondje stappen, ook zoveel mogelijk vrouwvolk van te overtuigen. Hoewel hij telkens braaf, al dan niet in een rechte lijn, huiswaarts keert, heb je er bijzonder weinig aan als wingman. Hij is dan ook al 7 jaar single af en trouw aan zijn Brugse deerne. Het zal dus weer maar eens wachten worden tot het eens “mijn avond” is.

Om het toch even serieus te houden. Hoewel we mijlen van elkaar verschillen, kon ik altijd bij hem terecht als steun en toeverlaat. Hij zal geen vlieg kwaad doen (tenzij die o zo griezelige lieveheersbeestjes misschien) en maakt mijn leven gewoon dat tikkeltje boeiender. Dank u Jelle. Ik zou me echt geen betere broer kunnen inbeelden. Alé, buiten Hans dan.

 

Deze blogpost heeft even op zich laten wachten maar ik vond gewoonweg geen deftige foto van Jelle. Foto’s waar Jelle goed op staat zijn namelijk vrij zeldzaam. Wil je nog meer weten, volg hem dan zeker op Instagram en Snapchat. Of vraag het gewoonweg hier onder.

 

2 Reacties

2 Comments

  1. Marlous

    31 mei 2016 at 17:06

    Haha, ik moest hardop lachen. Jullie schrijven zo leuk! Heel leuk om te lezen, lijkt me heel bijzonder als een van mijn broers zo’n ode over mij zou schrijven (maar daarvoor moet ik denk ik eerst het loodje leggen).

    • Bert

      31 mei 2016 at 22:13

      Dank je Marlous! Oh dat zou ik ook wel met veel plezier lezen 😉

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Top